Sən barmaqlarınla mənim ruhuma toxuna bilərsənmi?
Öpə bilərsənmi ruhumu?
Dişləyə bilərsənmi?
Qucaqlaya bilərsənmi?...
Bilərsən...
Sən həmişə ruhuma toxundun zatən...
Dodaqlarımı yox, ruhumu öpdün...
Ruhumu qucaqladın...
Sevgi ruh işidir. Fiziki tərəflərinin olduğunu da danmıram, təbii ki...
“Sevgi içimizdə...”... Amma həm də çölümüzdə.
***
3 il öncəydi. Dünya gözümdə bir başqaydı. Daha çox romantikdim, daha çox həyəcanlıydım.
Sən qarşıma çıxdın, gözəlim. Və Tanrıya inanmadığım o vaxtlarda içimdə ona bir təşəkkür etdim. Səni mənə göndərdiyinə görə...
Uşaq kimi qaçırdım sənin dalınca...
O dərsdən bu dərsə, bu dərsdən o dərsə...
Qış idi tanış olanda...
İlk öpüşdüyümüz gün də yadımızda...
Qarda gəzişmələrimiz...
Qabağımıza çıxan hər “blok”dan yan keçəməyimiz...
Sənin özünü mənə göstərmək üçün siqaret çəkməyin, pivə içməyin...
Mənim özümü göstərməyim üçün nələr-nələr etməyim...
***
Yüz illərdi sevgi haqqında nə qədər romanlar, şeirlər, musiqilər yazılıb.
Nə qədər ayrılıqlar yaşanıb, nə qədər sevişmələr...
Hər şey dəyişib. Kommunikasiya vasitələri, formaları dəyişib.
Amma dünya sevgidən yorulmayıb. Sevgi dəyişməyib.
Dünya bütün nifrətləri dəf edəcək qədər, bütün sevgiləri özündə toplayacaq qədər böyükdür...
Nə qədər klassik görsənirsə görsənsin: dünyanı sevgi xilas edəcək!
***
Bakıda bir bağ var. Zabitlər bağıdır adı. Çoxları tanımır oranı. Balaca bir bağdır. Tanıyanlar üçün də yəqin o qədər ciddi bir məna əks etdirmir...
Ora bizim xatirələrimizin bağıdır. Amma oranı iki ildir ki, hasarlayıblar. Xatirələrimizi hasarlayıblar, sanki. Mən hər dəfə ordan keçəndə ürəyim ağrıyır.
Amma indi xatirələrdən danışmaq bizə yaraşmaz. Xatirələrdən qocalar danışır, sevgilim. Baxmayaraq ki, sürətlə qocalmağım məni narahat edir. Çox tez mühafizəkarlaşıram. Lap qoca adamlar kimi. Amma yenə də xatirələrdən danışmaq istəmirəm...
Amma bilirsən, sevgilim, mən gələcəkdən də danışmağı xoşlamıram. Mənimki indiylədir. Burada və indi. Məncə sevgi indi üçün ləzzətli olmalıdır... Mənim üçün gələcək maraqsızdır. Keçmiş kimi.
***
İnsanlar bəzən orijinal görsənmək üçün romantika nifrət etdiklərin göstərirlər. Mən belə adamlara nifrət edirəm. Çünki onların orijinal görsənmək problemi var...
Azərbaycanda hər ideya urvatdan salındığı kimi “Səni sevirəm” sözü də, sevmək də gözdən salınıb.
“Ciddisən, ya fırlatdığındır” sözünü bu millət kəşf etməyibmi?
***
3 ildir ki, birlikdəyik... Çox ayrılıqlar yaşadıq. Və qırğınlarımız oldu. Və bütün bunları unutduracaq nə qədər gözəl günlərimiz.
Hər şeyə rəğmən yenə birlikdəyik...
Yenə hər gecə yatanda “gecən xeyrə” mesajı yazmalıyıq...
Yenə hər səhər bir-birimizə sabahın xeyir deməliyik...
Kartofla qızartmasıyla mayonezi mən də sənin qədər sevirəm...
Teomanı da, Nil Karaibrahimgili də bir sevirik...
Təbrik edirəm sevgilim...
Nə gözəl 3 il...
Bu yazı hədiyəsinin sonuna Can Yüceldən bir şeir də qoşuram:
Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını, kendimi bulduğumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım..
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil..
Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım..
Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım..
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım..
Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..
Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek en çok sevdiği, acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım..
Fakat hak edermiş sevilen onun için dökülen her damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım..
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım..
''Sana ihtiyacım var, gel! '' diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana ''git'' dediğimde anladım..
Biri sana ''git'' dediğinde, ''kalmak istiyorum'' diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde gittiğimde anladım..
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş, her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım..
Özür dilemek değil, ''affet beni'' diye haykırmak istemekmiş pişman
olmak, Gerçekten pişman olduğumda anladım..
Ve gurur, kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş,
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..
Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni af etmeni ölürcesine istediğimde anladım..
Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş..
