Xoşbəxtlik haqqında şeir

Səkkiz yaşım olanda
səni küləklər gətirəcək sanırdım
küləklər toz-torpaq gətirdi
adamın gözünü kor edən toz-torpaq...
küləklər ara vermədən
hər gün
hər gün
hər gün qaranlığı gətirdi
qaranlıq darıxdırıcı bir kədəri...
ağacları kəsdik ki,
küləklər dayansın
küləklər dayanmadı
səni bu dağların arxasında
başqa kəndlər
o kəndlərdə qarımış arvadlar,
qocalmış gəlinlər vardı
on beş yaşında ərə verilmiş və bir neçə ilə
on bir uşaq doğan qızlar...
mən elə bilirdim
o kəndlərin arxasında
böyük şəhərlər var
sən ordasan,
sonra bildim "ərbabı yalnızları udan şəhərlər"
uzaqdaymış...
sən heç orda da yox idin...
səni qarnını qaşıyan kişi kimi uzanmış o ağacdan yoxsun
dağın döşündə tək qalmış
daxmadasan sandım..
o ev arvadını atıb
yad adamların vətəninə getmiş
bığları siqaretdən saralmış
Ramiz kişinin eviymiş...
o evdə ramiz kişinin qırx yaşlı arvadı 6 uşağı ilə
5 qoyunu ilə tək idi...
uşaqlarının yarısı atalarını xatırlamırdılar
bu kənddə uşaqların çoxsu
ataların xatırlamırdılar..
amma ataları qayıdanda
onlara maşın alacaqdı
gəlincik alacaqdı...
səni kəndimizin məscidindəsən sanırdım
bir gün uşaqlara qoşulub
getdim ora
adamlar əllərində zəncir
özlərini döyürdülər
qışqırırdılar
qara bağlıyırdılar qollarına
3 gün sonra tək getdim ora
heç kim yox idi...
pəncərəsindən boylandım
anladım ki, bu mescid allahın
unutdugu evidir..
içərini hörümçəklərə buraxmışdılar...
səni ağ-qara
televizorumuzun icindısən sanırdım
müharibədən bəhs edən
filmlər vardı
mən bilirdim ki
bu küləkli
tozlu-torpaqli yalnız kənddə
heç vaxt müharibə olmayacaq...
heç vaxt bombardman etməyəcəklər bu kəndi
bu yalnızlığı pozmayacaqlar...
mən bilirdim i
sən o bombaların arxasında da
olmayacaqsan...
adamlar sənin uğrunda müharibələr edirdilər...
səni axtarırdılar
amma mən elə sanırdım
sən çox da uzaqda deyilsən
yxındasan bəlkə də
məsələn buludların üstündə
bir azdan yağış kimi
yağacaqsan
damımızın üstündə çıxıb səni
qucaqlıyacam..
əllərimi açacam göylərə...
əllərimi açacam göylərə...
əllərimi açacam sənə...