Esse
(Özüm üçün )
*
Bu gün mənim doğum günümdür. İyirmi yaşım olur. İyirmi yaşıma necə gəlib çatdığımı bilmirəm. Yaddaşım çox zəifdir son zamanlar. Keçmişi çox tez və rahatlıqla unuduram. Məktəbdə oxuduğum vaxtlarım belə yadımdan çıxmış. İndi üçüncü kursda oxuyuram. Birinci, ikinci kursdakı vaxtlarımı da unutmuşam. Amma deyəsən on altı yaşım olan günü bir şeir yazmışdım ya da nəsə essevari bir şey qaralamışdım. Nəsə alatoran xatirələr var uşaqlığımdan...
Deyirlər insan doğum günündə çox kədərli olur. Özü də çox vaxt bu kədərin səbəbini belə bilmir. Xatırlayın doğum günlərinizi. Görəcəksiniz nə qədər haqlıyam...
İnsanlar çox zaman daxilən kədərli olanda üzdə özünü daha şən göstərməyə çalışırlar. Ətrafımızdakı şən insanlar daxilən ən kədərliləri deyilmi? Klounlar dünyanın ən kədərli məxluqları deyilmi?..
Kloun rolunu oynayan aktyorun qriminin və rəngli geyiminin arxasında nə qədər dərd yatır... Bəlkə də, bizə tamamilə dərdsiz və şən görsənən bu insanın səhnə arxasında faciəvi həyatı var, xəbərimiz yox.
İnsan bəzən kədərinin səbəbini heç düzəmməli başa düşə də bilmir.
Amma mən bilirəm bu gün niyə kədərli oluram. Çünki bir yaşıma daha bu ölkədə basmağımın peşmanlığı var içimdə. Pessimizm çamurunda çabalamaq kimi bir şey...
*
Həyat düşünənlər üçün komediya ola bilməz. Həyat düşünənlər üçün faciə olmaqdan başqa bir işə yaramaz.
Həyat kədərdir. Biz ona qalib gəlsək də kədərdir. Məğlub olsaq da kədərdir.
Həyatın məğlubiyyəti bəzən bizim balaca uşaqlarla oynadığımız oyunda yalandan məğlub olub onları sevindirməyimizə bənzəyir.
*
... Tanrıdansa bircə istəyim olub həmişə, məndə inam yaratsın özünə. Və özümə.
*
Orta ömür müddətini 70 il hesab etsək onda mən ömrümün 20 ilini yaşamamışam ki. Hmmm...
İnsan niyə yarandığı, nə etməli olduğunu heç əməlli-başlı anlamadan ölür gedir.
Amma insan bir az ağıl yiyəsi olandan sonra, beynində müqayisə etmək qabiliyyəti yarananda yaşamadığı qənaətinə gəlir. Mən Azərbaycandan danışıram. Azərbaycanlıdan danışıram. Bəlkə də “azərbaycanlı”dan...
Köhnə dəyərlər içində yeni insanlar əzab çəkməlidir! Yeni dəyərlər köhnə insanları yeniləşdirə bilər, amma köhnə dəyər yeni insanı köhnələşdirməməlidir. Köhnələşdirməməlidir və üç nida. Yekə əlləri ilə onu geriyə - bataqlığa atmamalıdır. Haqqı yoxdur. Amma gücü var. Güclü həmişəmi haqlıdır?...
Bu məmmələkət köhnəlmiş dəyərləri ilə, bayağı mühafizəkarlığı ilə iyirmi yaşında bir gəncini depressiya içində yaşamağa məcbur edir. Və bundan həzz alırmış kimi bir ədası da var...
Bu məmləkət insanın özgürlük haqqını tanımır. Özüm qəsdən “azadlıq” yazmıram. Çünki azərbaycan dilindəki azadlıq kəlməsi daha azadlıq kimi səslənmir. Azadlıq deyəndə insan azadlığından bəhs edilmir. Bilmirəm, bu nəyin azadlığıdır. Bu sözün də artıq “freedoom”a, “özgürük, “svoboda”ya, “liberte”yə dəxli yoxdur. Azadlıq insanın özünütəsdiq imkanıdırsa, bu ölkədə azadlıqdan danışmağı dünyanın ən avara məşğuliyyəti ilə müqayisə etsəm az olar hələ.
Bizim ölkədə azadlıq özünüinkar imkanıdır...
*
“Bilmirəm” demək bəzən problemlərdən can qurtarmağın ən gözəl yoludur. Çox vaxt bilməmək daha çox xoşbəxtlik gətirir, nəinki bilmək. Onda alın- mən bu yazını niyə yazdığımı bilmirəm.
Qoy bu da mənim həyatımda bir vərdiş kimi olsun- hər doğum günündə bir esse qaralamaq.
Bu yazını özümə həsr edirəm. Bir bakal pivəmə, bir qab noxuda, dörd- beş dəyərli dosta. Sevdiyim hər şey və hamı özümdür.
Mən özümü çox sevirəm.
Ad günüm mübarək...
Və sizin üçün Teomanla bir yerdə mahnı oxumaq istəyirəm...
Saatim yok, tam olarak bilemem
Bir az bira, bir az şarap önceydi
Nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken
Yıllar, hayatlar keçiyor
Kayıp bir bavul gibiyim hava alanında
Ya da boş bir yüzme havuzu son baharda
Çokmu ayıp hayla mutlukuk istemek
Neyse, zaten hiç halim yok...
Bu gün benim doğum günüm
Hem sarhoşum, hem yasdayım
Bir bar taburesi üstünde
Babamın öldüyü yaşdayım!
Bu gün benim doğum günüm
Kelimeler büyüyor ağzımda
Bildiyim tüm hayatlar-
Paramparça...Paramparça...
Takatim yok, yine de telefona sarıldım
Son bir özür için tüm sevdiyim kadınlardan
Aradım, mesajlar çıktı, kapattım
Telesekretere konuşamayanlardanım...
*
(Özüm üçün )
*
Bu gün mənim doğum günümdür. İyirmi yaşım olur. İyirmi yaşıma necə gəlib çatdığımı bilmirəm. Yaddaşım çox zəifdir son zamanlar. Keçmişi çox tez və rahatlıqla unuduram. Məktəbdə oxuduğum vaxtlarım belə yadımdan çıxmış. İndi üçüncü kursda oxuyuram. Birinci, ikinci kursdakı vaxtlarımı da unutmuşam. Amma deyəsən on altı yaşım olan günü bir şeir yazmışdım ya da nəsə essevari bir şey qaralamışdım. Nəsə alatoran xatirələr var uşaqlığımdan...
Deyirlər insan doğum günündə çox kədərli olur. Özü də çox vaxt bu kədərin səbəbini belə bilmir. Xatırlayın doğum günlərinizi. Görəcəksiniz nə qədər haqlıyam...
İnsanlar çox zaman daxilən kədərli olanda üzdə özünü daha şən göstərməyə çalışırlar. Ətrafımızdakı şən insanlar daxilən ən kədərliləri deyilmi? Klounlar dünyanın ən kədərli məxluqları deyilmi?..
Kloun rolunu oynayan aktyorun qriminin və rəngli geyiminin arxasında nə qədər dərd yatır... Bəlkə də, bizə tamamilə dərdsiz və şən görsənən bu insanın səhnə arxasında faciəvi həyatı var, xəbərimiz yox.
İnsan bəzən kədərinin səbəbini heç düzəmməli başa düşə də bilmir.
Amma mən bilirəm bu gün niyə kədərli oluram. Çünki bir yaşıma daha bu ölkədə basmağımın peşmanlığı var içimdə. Pessimizm çamurunda çabalamaq kimi bir şey...
*
Həyat düşünənlər üçün komediya ola bilməz. Həyat düşünənlər üçün faciə olmaqdan başqa bir işə yaramaz.
Həyat kədərdir. Biz ona qalib gəlsək də kədərdir. Məğlub olsaq da kədərdir.
Həyatın məğlubiyyəti bəzən bizim balaca uşaqlarla oynadığımız oyunda yalandan məğlub olub onları sevindirməyimizə bənzəyir.
*
... Tanrıdansa bircə istəyim olub həmişə, məndə inam yaratsın özünə. Və özümə.
*
Orta ömür müddətini 70 il hesab etsək onda mən ömrümün 20 ilini yaşamamışam ki. Hmmm...
İnsan niyə yarandığı, nə etməli olduğunu heç əməlli-başlı anlamadan ölür gedir.
Amma insan bir az ağıl yiyəsi olandan sonra, beynində müqayisə etmək qabiliyyəti yarananda yaşamadığı qənaətinə gəlir. Mən Azərbaycandan danışıram. Azərbaycanlıdan danışıram. Bəlkə də “azərbaycanlı”dan...
Köhnə dəyərlər içində yeni insanlar əzab çəkməlidir! Yeni dəyərlər köhnə insanları yeniləşdirə bilər, amma köhnə dəyər yeni insanı köhnələşdirməməlidir. Köhnələşdirməməlidir və üç nida. Yekə əlləri ilə onu geriyə - bataqlığa atmamalıdır. Haqqı yoxdur. Amma gücü var. Güclü həmişəmi haqlıdır?...
Bu məmmələkət köhnəlmiş dəyərləri ilə, bayağı mühafizəkarlığı ilə iyirmi yaşında bir gəncini depressiya içində yaşamağa məcbur edir. Və bundan həzz alırmış kimi bir ədası da var...
Bu məmləkət insanın özgürlük haqqını tanımır. Özüm qəsdən “azadlıq” yazmıram. Çünki azərbaycan dilindəki azadlıq kəlməsi daha azadlıq kimi səslənmir. Azadlıq deyəndə insan azadlığından bəhs edilmir. Bilmirəm, bu nəyin azadlığıdır. Bu sözün də artıq “freedoom”a, “özgürük, “svoboda”ya, “liberte”yə dəxli yoxdur. Azadlıq insanın özünütəsdiq imkanıdırsa, bu ölkədə azadlıqdan danışmağı dünyanın ən avara məşğuliyyəti ilə müqayisə etsəm az olar hələ.
Bizim ölkədə azadlıq özünüinkar imkanıdır...
*
“Bilmirəm” demək bəzən problemlərdən can qurtarmağın ən gözəl yoludur. Çox vaxt bilməmək daha çox xoşbəxtlik gətirir, nəinki bilmək. Onda alın- mən bu yazını niyə yazdığımı bilmirəm.
Qoy bu da mənim həyatımda bir vərdiş kimi olsun- hər doğum günündə bir esse qaralamaq.
Bu yazını özümə həsr edirəm. Bir bakal pivəmə, bir qab noxuda, dörd- beş dəyərli dosta. Sevdiyim hər şey və hamı özümdür.
Mən özümü çox sevirəm.
Ad günüm mübarək...
Və sizin üçün Teomanla bir yerdə mahnı oxumaq istəyirəm...
Saatim yok, tam olarak bilemem
Bir az bira, bir az şarap önceydi
Nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken
Yıllar, hayatlar keçiyor
Kayıp bir bavul gibiyim hava alanında
Ya da boş bir yüzme havuzu son baharda
Çokmu ayıp hayla mutlukuk istemek
Neyse, zaten hiç halim yok...
Bu gün benim doğum günüm
Hem sarhoşum, hem yasdayım
Bir bar taburesi üstünde
Babamın öldüyü yaşdayım!
Bu gün benim doğum günüm
Kelimeler büyüyor ağzımda
Bildiyim tüm hayatlar-
Paramparça...Paramparça...
Takatim yok, yine de telefona sarıldım
Son bir özür için tüm sevdiyim kadınlardan
Aradım, mesajlar çıktı, kapattım
Telesekretere konuşamayanlardanım...
*
